ZenZaterdag!

Elke week geef ik op zaterdag online een (gratis) energetische meditatie. Dat is niet alleen heerlijk even samen mediteren, maar vanuit het energetisch veld help ik je ook nog eens om alle spanning en stress af te voeren. Dat betekent dat je sneller, dieper kan ontspannen, fijn toch?

Ik doe dit voor iedereen die in deze tijd wat meer spanning ervaart en ook voor mezelf natuurlijk! Ik vind het namelijk ook super om te doen.

Doe je mee? Elke zaterdag om 11.00u. Doe je mee? Stuur me een berichtje voor de Zoomlink via /contact

Op de agenda van januari

En toen opeens.. was sinterklaas voorbij en denk ik aan oud&nieuw??
Elk jaar komt december aangeslopen en dan -boem- na sinterklaas is het kerst. Op de kalender staat er een behoorlijk aantal dagen tussen deze twee feesten, maar in de gevoelsbeleving lijken deze niet te bestaan, heel apart. Én het gebeurt elk jaar weer, zelfs als je erop bedacht bent. Maar afijn, here we are, gevoelsmatig aan het einde van het jaar, van een decennium zelfs dus kom maar op.

Nou, allereerst heb ik er superveel zin in om het jaar af te sluiten, om de deuren open te gooien en ruim baan te maken voor 2020! Het voelt alsof ik de nieuwe, frisse energie al kan voelen. Het afgelopen jaar was intens. Afgelopen maanden voelde ik me ook heel onrustig en nu lijkt het of ik ergens doorheen ben. Het is net of er iets afgerond is en of het pad opeens vrij is om dingen neer te zetten. Ik heb ook voor het eerst in lange tijd energie voor dingen.. (en dat terwijl december juist in het low energy seizoen valt.)

Op korte termijn heb ik in ieder geval een aantal events op de agenda:
Op de zeer korte termijn: namelijk morgen om 20.00u geef ik een groepshealing
*Op 4 januari kun je je inschrijven voor een korte inzichtsessie.
*Op 5 januari geef ik een energetische meditatie.
Alle activiteiten vinden plaats in Centrum Djoj. Op http://www.djoj.nl kun je meer informatie vinden en niet onbelangrijk, je aanmelden.

Hasjikidee, dat is nog eens een goede start! Hopelijk zie ik je daar.

Niet observeren, maar voelen

Stap in de cirkel
Niet observeren,
maar voelen

Voel,
hoe het gras niet prikt,
maar zacht je voeten streelt

Het is of ik je nu pas zie,
of ik nu pas met mijn eigen ogen kijk

Dit gedicht heb ik 10+ jaar geschreven. Ik kwam het kort geleden tegen en ik zie dat het eigenlijk over familieopstellingen gaat. Dat is wel bijzonder. De laatste twee zinnen snapte ik alleen zelf niet, maar toen ik ze eerder wilde herschrijven, kreeg ik ze gewoon niet anders.

Dat inzicht hierover kreeg ik dit weekend. Ik had een weekend familieopstellingen en de zaterdag was gewoon een rotdag eigenlijk, heel zwaar en moeilijk, met opstellingen die me pijnlijke beelden lieten zien en ook niet in beweging kwamen.

Ik kwam zondag hierdoor echt vol in mijn weerstand en dat gebeurt me niet vaak. De opstellingen die volgden, brachten me wel iets verder, maar die bal boze irritatie bleef ik onder de oppervlakte voelen. Ik had steeds het gevoel: ‘het is nog niet opgelost’. Tot ik voor iemand representant stond als haar angst voor haar gevoel. Dat is ook een groot thema voor mij (niet toevallig) en tijdens de opstelling voelde het alsof er iets heel diep naar binnen viel en dat daar iets loskwam. Ik voelde me letterlijk diep geraakt.

Ik deel dit persoonlijke inzicht vooral als dank voor dat enorme cadeau dat met name deze opstelling me heeft gegeven. Ik voel me ineens zoveel dieper in mijn lijf zitten, veel meer present. Ik merk dat dat ik ook veel warmer waarneem, vanaf een diepere laag, heel bijzonder. Lastig om weer te geven, maar ik heb dit eigenlijk al 10+ jaar geleden heel goed omschreven.

(Voor de mensen die zich dat afvragen: ik doe (o.a.) Reis voor je leven bij Hylke Bonnema. Ik geloof niet zo in één weg/ methode enz, maar ik vind zijn manier van werken erg prettig en vakkundig, dus voor mij klopt het. Dus ook, dankjewel Hylke.)

Herfststorm

Wat loop ik hard tegen mezelf aan op het moment! Alles voelt onrustig terwijl ik eigenlijk niet van mijn plaats lijkt te komen. Ik had een heel uitgebalanceerd stuk geschreven over de herfst, naar binnen gerichte energie en transformatie enz. bladiebla. Ik kwam alleen heel veel stukken over de herfst tegen, waarin min of meer datzelfde stond en ik voel me helemaal niet fijn Zen en naar binnen gericht.. Ik voel me gefrustreerd en onrustig. Als een flinke storm die maar niet naar de oppervlakte wil om lekker uit te razen.

Sinds de zomer houd ik me redelijk intensief bezig met familieopstellingen en dat geeft me grote en minder grote inzichten. (Ik heb hier nog niet over geschreven, omdat ik het eigenlijk te ingewikkeld vind om het uit te leggen.) Helpend, maar mijn gevoel voor logica zegt dat als je grote stukken hebt aangepakt, dat er dan kleinere/ minder stukken overblijven. Ik weet wel dat dat met healing niet zo werkt. Familieopstellingen is ook een vorm van healing, dus had ik het kunnen weten, maar toch. ‘Daar waar ik naartoe wil’ en ‘daar waar ik ben’ lijken na deze inzichten nog steeds niet echt nader tot elkaar te zijn gekomen.

Met opstellingen is het ook eerst twee stappen naar achteren en dan een grote stap vooruit. Het klinkt of je dan helemaal niet vooruitkomt, maar uiteindelijk blijken er heel veel dingen in beweging gekomen. Het is alleen niet in een rechte lijn plankgas naar voren, helaas. Ik besef dus ook dat ik nu in achteruit sta en dat ik straks een heel eind vooruit ben gekomen. Ik vind familieopstellingen een geweldige methode, maar ik ben ook blij dat ik met healing het proces wel kan versnellen. Healing&Opstellingen is een fijne combinatie en dat is ook meteen een van mijn ‘Daar waar ik naartoe wil’. Dat komt er zeker aan, maar ik ben nu eerst zelf nog even mijn eigen bladeren op een hoop aan het vegen. Naar binnen gerichte energie en transformatie dus en een beetje geduld. ❤

Sigils

Via Airbnb kun je niet alleen kamers boeken, maar ook ervaringen, zo blijkt 🙂 Dat klinkt heel futuristisch, maar het gaat hier om verschillende workshops en activiteiten die worden aangeboden. Toen ik voor een trip naar het eiland Gozo, op Malta een kamer had geregeld, viel mijn oog op de ervaring ‘Sigils maken’.
Ik had nog nooit van sigils gehoord, maar het zag er wel heel interessant uit. In mijn woorden: sigils (vertaling: zegels) maak je door de woorden van een gekozen affirmatie om te vormen tot een tekening. Het gaat erom dat je de affirmatie als het ware ‘vangt’ in tekens en hem op een kleiplaatje tekent en dit plaatje versiert, zodat je het bijvoorbeeld op kunt hangen. Leuk en fascinerend!
Zodoende stond ik dus op 28 mei op de stoep van Studio 38, een kleine sfeervolle kunstgalerie, voor mijn geboekte ervaring. Beneden was de galerie met veel heel mooi houtwerk (helaas te groot en te zwaar om mee te nemen in het vliegtuig) en boven was de ruimte voor de workshop. Sarah was heel vriendelijk en vertelde me over de verschillende manieren om van een affirmatie tot een sigil te komen.
Op voorhand dacht ik dat ik het moeilijk zou vinden om een keuze te maken, maar na een beetje aftasten kwam ik eigenlijk als vanzelf tot een ontwerp. Tussen het creatieve proces door wist Sarah ook heel veel te vertellen over het eiland Gozo en verschillende sjamanistische stromingen en rituelen, het was een hele boeiende ochtend. In de middag heb ik bij haar ook een workshop amuletten gedaan, dat was ook heel boeiend en ik ben erg blij met mijn prachtige amulet die gelukkig heel is overgekomen.
Het maken van sigils heeft me wel meer gegrepen dan het maken van amuletten, het is zo’n fijn en creatief proces (lekker ook met kraaltjes in de weer, dat vind ik altijd leuk). Thuis heb ik meteen allemaal kleiplaatjes gemaakt om zelf aan de slag te gaan. Ik merk wel dat je in een workshop van een ochtend wel de basis, maar zeker niet alles kunt leren. Helemaal zelf maken voelt ook wel anders dan als je dingen kunt vragen, maar omdat het een intuïtief proces is, is het ook een kwestie van gewoon doen. Gelukkig is er ook van alles te vinden op internet, dus lekker aan de slag ermee. Ik ga hier vast nog wel meer mee doen.
Het is sowieso leuk om iets totaal anders te doen dan wat je normaal doet. Voor mensen die naar Gozo gaan, raad ik het zeker aan om deze aparte vakantie-ervaring te boeken. (Studio38gozo)

 

 

De verjaardag van mijn burn-out

Op 31 Maart was het zover; de verjaardag van mijn burn-out. Precies drie jaar geleden, achterin de klas van mijn stagiaire, voelde ik letterlijk die enorme dam doorbreken die ik zo lang tegen had gehouden. Ik heb mijn tranen tot ik buiten stond in weten te houden en in een waas ben ik naar huis gereden. Helemaal Kapot.
Natuurlijk wist ik dat ik over mijn grenzen ging, dat het eigenlijk heel lang echt teveel was, dat ik me van vakantie naar vakantie sleepte, maar het was alsof ik in een sneltrein zat en dat ik nergens een station vond om uit te stappen. Ik wist gewoon niet hoe ik die ruimte voor mezelf moest maken.
Ik heb me de volgende dag ziek gemeld; ik schatte in dat ik even een week moest bijkomen, zodat ik even tijd had om op te laden tot aan de volgende vakantie, zoals ik dat al jaren deed. Maar met het weekje uitrusten kwam de Echte Grote Vermoeidheid naar boven. Ik had mezelf steeds op wilskracht weten op te peppen, maar nu gehoorzaamde mijn lichaam gewoon niet meer aan mijn ijzeren discipline. Maanden en maanden van totale vermoeidheid volgden, een oceaan van vermoeidheid en tranen zonder een eilandje in zicht.. en van enorme frustratie.
“Acht maanden” zei mijn praktijkbegeleidster “duurt het vaak voordat mensen weer een beetje opgeknapt zijn.” Ik dacht letterlijk: ‘Wat, acht maanden??? Ik herstel in vier.’ (Grappig maar ook confronterend nu, want zó typerend.)
Uiteindelijk duurde het precies twee jaar voordat ik niet meer om tien uur ’s ochtends door mijn energie van de hele dag heen was. Zo ver was ik over mijn grenzen gegaan en ook zo slecht kon ik me overgeven aan het herstel. Twee jaar van vallen en opstaan, een leerproces van het ontdekken waar mijn grenzen lagen en er vooral niet overheen gaan. Niet even toch dat ene dingetje afmaken, maar echt luisteren naar de signalen die ik al zo lang had genegeerd. Vijf minuten langer doorwerken en ik werd teruggefloten en meteen gestraft met een week waarin ik te moe om nog een hand op te tillen: huisarrest in mijn lichaam, huisarrest van mijn lichaam, en terecht denk ik nu.
‘Nu’ is drie jaar later. Ben ik weer de oude? Qua energie ben ik nog steeds niet geheel hersteld en ik lijk ook nog gevoeliger voor harde geluiden en drukte dan ik was. Misschien is dat onveranderd, maar neem ik mijn eigen grenzen beter waar. Dus ik ben zeker niet de oude. Ik voel me beter en blijer dan dat ik lange tijd was. Ik heb een andere baan die beter bij me past en ik voel me veel vrijer en zekerder om dingen te doen .. of te laten.
Dus… nóóit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar achteraf gezien was die burn-out een bevrijding. Een bevrijding van ‘de oude’; van uit dat rare, harde keurslijf van taken en moeten, een bevrijding van van die kritische stem voor wie niets goed genoeg was (voor wie ik niet goed genoeg was) en die me geen ruimte liet voor mijn eigen behoeften en gevoel. Door heftige deze fase heb ik nu de afslag genomen die de goede kant opgaat en niet meer tegen de stroom in.  Dus, dankjewel burn-out, je was (en bent nog steeds af en toe) een harde, maar ook waardevolle les.
(En nog gefeliciteerd natuurlijk 😉 ).

 

Geweldloze Communicatie

Ik kwam een keer een workshop tegen over geweldloze communicatie. Nu vind ik communicatie altijd interessant, dus ik ben bij deze korte workshop aangeschoven. De nadruk van deze workshop lag op het communiceren zonder dat je de ander ‘geweld’ aandoet; dat je rekening houdt met de gevoelens en grenzen van de ander en deze respecteert. Ik dacht heyy.. eitje natuurlijk, ik voel precies waar de gevoelens en de grenzen van de ander liggen en vaak zijn deze voor mij gemakkelijker te voelen dan mijn eigen grenzen… en juist daar wringt de schoen.

Vanuit mijn rol als gesprekspartner zou je zeggen dat ik uitstekend geweldloos kan communiceren, een expert!, maar vanuit mijn eigen perspectief bak ik er regelmatig helemaal niks van. Zo moeiteloos als ik iemand anders’ grenzen respecteer, zo gemakkelijk negeer en ontken ik mijn eigen gevoelens en grenzen. Ik ben hier zeker niet de enige in. Kijkend naar de grote hoeveelheid mensen die met een burn-out thuis komen te zitten, zou je kunnen zeggen dat een aanzienlijk deel van de bevolking stelselmatig over zijn grenzen gaat, zodanig zelfs dat het lichaam zelf in gaat grijpen.

Hoe normaal is het om iemand te vragen om toch dit of dat (vul maar in) te doen? Het is sociaal veel meer geaccepteerd om iemand iets te verzoeken te doen wat hij eigenlijk niet wil dan dat het is om aan te geven dat je iets eigenlijk niet wil doen? Waarom leren we om onze behoeftes zo aan de kant te zetten? Het is misschien ongezellig, maar eigenlijk is het heel krachtig om tegen de norm in je grens aan te geven. Ik bedoel hier niet op verzet tegen alles wat je wat minder leuk vindt ( of waar je voor betaald wordt ;-)) maar wat voor jou echt niet goed voelt. Zoals het verschil tussen karaoke doen met je collega’s  terwijl je denkt .. mwah.. of dat je bijvoorbeeld kampt met hevige verlegenheid en het liefst door de grond zou willen zakken. Dingen doen die eng of spannend zijn, kan interessant en waardevol zijn, zolang je ze doet vanuit eigen je motivatie in plaats van bijvoorbeeld groepsdruk. Ik leerde ergens: Zelfvertrouwen is op jezelf kunnen vertrouwen dat je jezelf respecteert en goed voor jezelf zorgt.

Hoe voelt het sowieso om grenzen aan te geven? Mag je nee zeggen van jezelf? Accepteer je  hierin jezelf en jouw eigen behoeftes? Ik vind grenzen aangeven héél moeilijk, maar ik vind iemand teleurstellen ook vreselijk. flipping the coin; schuldgevoel versus zelfontkenning. Ik ben ook zo gewend aan de normen van anderen dat ik het moeilijk vind om de grenzen van mijn gevoelige systeem als ‘normaal’ te beschouwen. Hierin voel ik ook de angst dat mensen me ‘raar’ vinden, maar ook dat ik merk dat ik mezelf over zit te halen om toch vooral ‘normaal’ te doen en dat ik dus eigenlijk mezelf hierin bekritiseer. Niet geheel geweldloos dus of eigenlijk geheel niet.

Het goede nieuws is dat bewustwording al een hele grote, zo niet de grootste, stap is en dat ik dit soort blokkades op energetisch niveau kan weghalen, natuurlijk ook uit mijn eigen systeem. dit helpt me dus on my way naar een geweldlozer communicatie met mezelf. Dat geeft lucht. (Het aparte is overigens dat dit een thema is dat op dit moment bij heel veel mensen lijkt te spelen, dus dat zal ook in de energie van dit moment zitten.)

Oh, tijdens de workshop ontstond er trouwens een interessante discussie: de situatie die werd voorgesteld was de volgende: Jij hebt met een vriend(in) afgesproken die bij jou zou komen eten. Je hebt uren in de keuken gestaan, maar een uur voor het eten belt ze af. Hoe zou je je daarover voelen? Wat zou je doen? Sommige mensen gaven aan dat ze boos zouden zijn en anderen opgelucht. Het interessante was dat het uitmaakte met welke reden de persoon zou afbellen. Voor een noodgeval, zouden de meesten hun irritatie over het afbellen opzij zetten voor medeleven naar de vriendin. Een andere deelnemer zei dat de reden niet uitmaakte en dat hij erop vertrouwde dat de persoon alleen af zou bellen met een goede reden. Waarom is de reden eigenlijk belangrijk, terwijl het de situatie  an sich niet beïnvloedt? Misschien is dat dan weer een lesje in loslaten 😉

Mocht je vragen hebben of meer willen weten over het losmaken van energetische blokkades? Stuur me dan een bericht.

De stenenbeurs!!

Toen ik kind was, kwam ik al op de Stenenbeurs (officiele naam: Mineralenbeurs). Dat was voor mij echt een geweldig uitje. In die tijd was het (in mijn herinnering) veel meer gericht op de serieuze stenenverzamelaar en -bewerker en werden er veel ruwe stenen en slijpmaterialen en dergelijke verkocht.
Het is in de loop der tijd wel een hele andere beurs geworden. Nu is het meer gericht op de spirituele steenliefhebber (en daar heb ik helemaal geen probleem mee 🙂 ). Ik kwam bijvoorbeeld deze keer langs drie kraampjes waar orgonites werden verkocht.
Maar toch, het gevoel van spanning over wat je misschien zal tegenkomen is er nog altijd voor mij. Nu is mijn aandacht voor het grootste deel gericht op stenen kralen, maar toch liep ik ook deze keer weer tegen een prachtige regenboogobsidiaan aan, dus die heb ik toch maar aan mijn verzameling toegevoegd.. en een aantal strengen kralen natuurlijk. De stenenbeurs is nog steeds een top-uitje voor mij!

SoulMarket

Zoals in mijn vorige overzicht te lezen was, stond ik 24 februari op de SoulMarket in Gouda. Spannend en heel apart om te doen, zo mijn eigen ‘kraampje’ in te richten.
Aan het begin van de dag was het rustig, maar uiteindelijk heb ik best een aantal mensen een healing mogen geven. Het was echt een bijzondere dag, met mooie ontmoetingen en new friends. Zeker voor herhaling vatbaar!

(Misschien dat ik er dan ook aan denk om een foto van mezelf te (laten) maken 🙂 )